Rider on the Storm

OPROEP

2006-10-30T13:51:00.000+01:00

Eerst en vooral; bekijk volgende geniale sketch uit 'Willy's en Marjetten':

Trouwfeest

Op 1'57" wordt het openingsnummer 'Wonderful Tonight' van Clapton onderbroken door een sterk zuiders getint feestnummer ("abadabida....").

Kan iemand mij uitvoerder/titel van deze song geven?

(Foute islamitische beatmuziek mag en passant ook doorgegeven worden ;))

Van Brussel op Klein Patatten

2006-10-27T00:46:00.000+02:00

OVER: Het Cordon Sanitaire, dé cliché van de huis- en tuinpolitiek.

Het volgende heb ik deels geschreven voor een taak godsdienst.
De lengte van de tekst die volgt, vergoelijkt de schande dat de laatste post dateert van haast een ander tijdperk.

“Weg met het cordon?”
Een tiental jaren geleden, toen de consternatie betreffende de electorale voorspoed van extreemrechts in Vlaanderen bij de plotse eerste Zwarte Zondagen nog heel diep – zij het op een positieve manier, zij het op een negatieve – in menig geheugen gegrift stond; toen de agressieve provocatie van gebalde, uitdagende en gewelddadig getinte leuzen scanderende Vlaams-nationalisten met boze blikken en strenge tronies nog geheel en al de identiteit van het toenmalig Vlaams Blok determineerde; en toen de gedreven tegenstanders van die partij het nog als een welgekomen en toch niet zo vermoeiend begrote uitdaging zagen om de vermorzeling van extreemrechtse mestkevers en hun marginale achterban op het regeringspalmares te winnen – ongediertebestrijding zonder protest van GAIA: het summum van diplomatie…
Welnu, toen was het nog een zeer eenvoudige ‘ja-nee-vraag’, waarop het korte en krachtige antwoord noch noemenswaardige bedenktijd vergde, noch verdere verklarende argumentatie. Het éénlettergrepige antwoord impliceerde zeer eenduidig je situering in het politieke spectrum. ‘Ja’ zeggen was kleur bekennen, ‘ja’ zeggen was voor mestkevers. Tegen het cordon? Say no more mothafucka…

Zwart of wit. De cowboys en Indianen uit de Amerikaanse westerns van weleer knikten, met hun neus op de sociaal-politieke schets van Vlaanderen gedrukt – voor één keer in akkoord met elkaar – parmantig en goedkeurend en eventueel verbouwereerd of gebiologeerd (indien ontsnapt uit een toch niet al té clichématig Hollywoodiaanse, archetypische motion picture). De toenmalige mentaliteit van polarisatie was geschapen naar hun voorbeeld, en indien niet wars van hyperbolen – die álles toch een pak aanschouwelijker maken – mag men stellen dat het kopie allesbehalve moest onderdoen voor het model.

The good, the bad and the ugly. Maar dan zonder the ugly.

Echter, na verloop van tijd rees het realistisch besef dat er zich wel degelijk een herschikking van die opstelling aan het voltrekken was. Het VB begon zich voorzichtiger en toegankelijker te profileren, nog het meest onder subtiele dwang na het proces dat de partij op ethische gronden verbood, en toetste zijn gedragingen en slogans voortaan nauwgezetter aan het gangbare Vlaams decorum. Doch, hun snedigheid verloren ze niet en waarschijnlijk wist men daardoor door de jaren heen meer en meer mensen aan te spreken, om welke reden dan ook, zodat de partij zich gezwind uit de periferie naar de kern van het politieke theater kon haasten.

De ontsteltenis bij de volhardende, militante cordonverdedigers over de hardnekkigheid en overlevingsdrang eigen aan dat drommelse ongedierte nam beschamende proporties aan: zij die eertijds schamper monkelden in de richting van het Vlaams Blok, volop in de overtuiging dat het gedoemd was ten onder te gaan aan zijn eigen oppervlakkige opvliegendheid, dat het in de nietigheid zou verdampen met zijn zelf uitgeblazen, hete stoom, zouden later ei zo na létterlijk naar DDT grijpen. Dit in een wanhoopspoging om hun ridderlijk verklaarde ambities – die van verdelging – alsnog te volbrengen, want voornemens inkuilen ware lafhartig en zelfvernederend. Excuses voor deze hyperbool.
De polariteit nu tussen Vlaams Belang en ‘de rest’ is ten opzichte van de beginperiode enigszins geluwd, of in ieder geval meer onderhuids. Vlaams Belang-sympathieën zijn heel diffuus verspreid doorheen het Vlaamsche land, en verkondigen dat je kiezer bent resulteert niet direct meer in sociale lynch. In hogere politieke sferen schakelde men van scheld- en ontwijkingtactiek over op debat en menselijke bejegening – althans, die indruk tracht men te geven.

De cowboys en Indianen stonden erbij en keken ernaar, teleurgesteld door deze erosie van extremiteit, deze vervaging van duidelijkheid, deze verslapping van de ijzeren vuisten.
Op uitzondering van twee malloten die hun bestaan aan Brokeback Mountain te danken – te wijten? – hebben; zij vonden het wel best ok.

Ik kan me maar één ding indenken bij het advies dat, neem nu, John Wayne, heldhaftig gebukt over Vlaanderen, zou sissen, bulderen en retorisch verantwoord declameren tezelfdertijd – liefst met een lage en monotone basstem, de gewichtigheid van zijn geslacht goed accuenterend. Ik veronderstel vanwege John Wayne & consorten maar één verbale oliedruppel op een dovend, stilaan uitgeput, polemisch vuur, maar één illustere aanwakkering van tanende brio & dito stennismakerij, maar één oproep tot het garanderen van daadkracht, maar één overtuiging galmend pro theatraliteit, maar één heroïsche opstand van schijnbaar stagnerende samenleving, maar één opzwepende stimulans voor een dralende sukkeldraf,…
Maar één uitroep, geënt op het hanteren van een lasso die roekeloos scharmaait en die iedereen bij de keel kan grijpen, net zoals zijn gebruiker, maar één opgedrongen waarheid, maar één oplossing,
zijnde:

“ L E T T H E B E A S T G O ! ! ”

‘Let the beast go’.
Let the Flemisch Beast go. The FB, aka VB.

Plots besefte ik het.
Dit moet het zijn.

Het VB is niet voor mestkevers.
Het VB is voor cowboys.

Ik heb het niet voor cowboys.

Een alternatieve essentie

2006-09-28T00:02:00.000+02:00

...

Oh get born, keep warm
Short pants, romance
Learn to dance, get dressed
Get blessed, try to be a success
Please her, please him, buy gifts
Don't steal, don't lift
Twenty years of schoolin'
And they put you on the day shift
Look out kid
They keep it all hid
Better jump down a manhole
Light yourself a candle
Don't wear sandals
Try to avoid the scandals
Don't wanna be a bum
You better chew gum
The pump don't work'
Cause the vandals took the handle

Subterranean Homesick Blues ('65) - Bob Dylan
('Rap' avant-la-lettre)

'Ge moet er voor zíjn', voor zulke 'essentie's'
Da's een kwestie van aanleg.
Heb er absoluut geen aanleg voor,
ben ik nu 'ne moeilijke mens?'

G. W.

2006-09-25T22:33:00.001+02:00

Psychedelische rariteit

Wow..

dit is raar.

Kafka

2006-09-19T20:10:00.000+02:00

Het zijn schrale tijden.

Schoolopdracht hield in: n.a.v. een korte tekst van de hand van Franz Kafka een tekst schrijven met vrije onderwerpkeuze. Volledig vrije onderwerpkeuze, je moest je enkel laten inspireren door Kafka of zijn werk. En dit is het geworden.

‘Kafka’, het brengt wat teweeg in mijn hoofd, hoe dan ook. Een persoonlijke bloemlezing…

Kafka als kaka. Indien men mij ongeveer 13 jaar geleden had blootgesteld aan de klank van de naam, toen ik nog zorgeloos en onschuldig in een ontwikkelingsfase gedijde die zich ondermeer kenmerkt door onbehouwen vuilbekkerij, dan zou ik spontaan geriposteerd hebben met ‘Kafka is kaka!’. Die tijden zijn echter vervlogen, spijtig genoeg.
Kafka als variant op Zyklon-B.
Kafka als pseudoniem van Gargamel (eeuwige aartsvijand van de Smurfen) of elke andere verpersoonlijking van het Kwaad.
Kafka als een locale, culinaire specialiteit in één of ander duister Oostblokland. Je denkt dat het smaakt naar oorsmeer, maar je wil een vergelijkende empirische studie daar ter plekke achterwege laten om de grenzen van het fatsoen toch niet al te ver te overschrijden. Tijdens het verorberen of de pogingen daartoe neig je – zelfs niet onder invloed van een regressietherapie! – meer en meer naar de eerste associatie die ik aanhaalde. Je overweegt nog even je beklag te doen bij de chef-kok, die titel overigens niet waardig, maar dat is buiten het volgende gerekend:
Kafka als uiterst dodelijke gevechtssport, met akelige precisie en concentratie bedreven door chef-koks in eethuisjes in het Oostblok.
Kafka als performant industrieel solvent dat jarenlang de natte droom is geweest van Andras Pandy.
Kafka als…

Associaties ten over. Wat deze uiteenlopende benaderingswijzen van de naam ‘Kafka’ bijeen houdt – en wat tevens de essentie van mijn opzet vormt – is het feit dat ze onder één gelijke noemer vallen, zijnde een onprettige, akelige, beklemmende, vieze, kortom negatieve connotatie. ‘Kafka’ klinkt simpelweg niet zo vrolijk of vriendelijk. Vind ik althans.
...

Aan wat zou 'Kafka' je nog laten denken moest je niet weten wie of wat het echt is?

Iedereen doet't !

2006-09-12T19:06:00.000+02:00

Staak uw zoektocht naar het foutste Nederlandstalige nummer ooit,
nu.

Robert Long - Iedereen doet't

Lala lalala laa la lalala laa la lalala lalalalalalaLala lalala laa la lalala laa la lalala laa
Windsurfers do it standing up
En diepzeeduikers doen 't onder water
Alcoholisten doen 't met een kater
En snelle jongens doen 't effe hup

Postbodes doen 't in de gleuf
En pedofielen doen 't op hun knieen
De meeste trio's doen 't met z'n drieen
En tegenliggers doen 't soixant-neuf

Ja jaladadja jaladadja jaladadja

Lolbroeken doen 't op 1 april
Macrobioten doen 't onbespoten
En homofielen doen 't met hun poten
En keukenmeiden doen 't met gegil

Kampeerders doen 't in een tent
Gemengde koren doen 't met z'n allen
En jeu de boulers doen 't met hun ballen
En dameskappers doen 't permanent

Ja jaladadja jaladadja jaladadja

Krentenwegers doen 't afgepast
Ervaren skiers doen 't op een helling
Van Gend en Loos die doen 't op bestelling
En een blinde doet 't op de tast

Maagden stellen 't nog effe uit
Ex-katholieken doet 't zonder Rome
En Popie Jopie doet 't in z'n dromen
En ik, ik doe het als ik fluit

Ja jaladadja jaladadja jaladadjaJa jaladadja jaladadja jaladadja

Ze zijn terug!

2006-09-06T21:55:00.000+02:00

Die zondagmiddag in een Vlaams rusthuis, een ruig individu dat luistert naar de naam Joerie:

" Ik zorg voor de veiligheid tijdens dit bingospel, ay?! "
..
" Zitten en spelen!! "

Ze zijn terug.

Rechtbank

2006-09-05T19:27:00.000+02:00

Orde levert wat op.
Gisteren was ik mijn harde schijf wat aan het verkennen teneinde iets meer structuur aan te brengen, en het volgende vond ik terug..
Vorig schooljaar in april (denk ik) stond er een 'vormingsdag' naar het Dendermondse justitiegebouw op de agenda. Achteraf vroeg mijn klastitularis om er wat over te schrijven voor Ic Hou (halfjaarlijks schoolblad van bedenkelijk allure). Dit was het resultaat.

(Laat u niet ontmoedigen door de eerste paragraaf:) )

ALDAAR wreekt Vrouwe Justitia, zuiver en nimmer gecorrumpeerd, waardig en onverschrokken in haar tempel, in alle rechtgeaardheid; daar schrijdt Haar opperdienaar met zijn gevolg de ruimte binnen, op slag geruis- en geroezemoesloos versoberd door een plichtsbewuste gerechtsfactotum, die met een welgemeende, patserige parmantigheid, zoals een surveillerende suisse in zijn kerk, het statige gerechtsgebouw tot stilte maant, en dat met een monotone ‘het Hof!’; daar slenteren de aan Haar overgeleverde mensenoffers, met rinkelend metaal geketend, de arena binnen, geflankeerd door de volledig blauw getooide en met kepie gemachtigde jagers die pochend hun bij de lurven gegrepen prooi opdringen; daar kleineert in overvloed van hoedanigheden orde en gerechtigheid met een mokerslag, zodat zelfs de ruigste rebel een pilo-erectie niet in de kiem kan smoren, de onverlaten, wier excessen en onbehouwenheden een smet op het algemene welzijn of een aanval op de gerechtigheid bewerkstelligd hebben; daar etaleren in de wol geverfde taalgoochelaars onbevangen hun eloquentie met een pertinent pathos door accurate argumenten en benaderingswijzen voor de zaak te berde te brengen en zo de onschuld hunner cliënt te boekstaven; daar rijst ten berge het vermogen van de rede, daar stort ten gronde het onvermogen van de subjectiviteit.
Hoezee, hoezee; lá-bas, elle est gardé, notre securité…

Té archetypisch, zo bleek.

Het begon al in de strafrechtbank.
Zo aanschouwden we een zaak over een man achter in de twintig die voor de tweede keer in een discotheek gevat was met een hoeveelheid narcotica die de grenzen van de legaliteit overschreed. Daarnaast had hij nog totaal verboden middelen in zijn bezit. Voor verkoop uiteraard; prijs otk.
Gedurende enkele minuten werden er obligate woorden gewisseld tussen de rechter en de dealer – die had immers geen advocaat geregeld, en gelijk had hij om aan zijn niet te verdedigen situatie geen geld te verkwisten. Tot de rechter vond dat het welletjes was geweest en besloot zijn vonnis uit te spreken. Even overlegde hij met zijn entourage om de prijs, die de dealer moest betalen voor zijn wangedrag, te bepalen; prijs otk. De man kon 2 jaar in een krocht van een gevangenis toeven. Hij droop af.
‘Business before pleasure’ en aangezien de zaak afgehandeld was, volgde aldus het plezier. De rechter was blijkbaar één van die gelukkigen die van een hobby hun beroep kunnen maken. Tussen de juridische ‘soep en patatten’ door leek het gezellige samenzijn tussen de advocaten die er rondhingen en de magistraten die er zetelden een aangenaam vervolg van hun zwanzen daarnet op café. De causerieën scheerden heen en weer, vermakelijke opmerkingen deden glimlachen. Het gemoedelijke kouten bracht warmte in het kille gebouw. De rechter maakte grijnzend voor heel de zaal zelfs de droge, cynische opmerking ‘hij is er precies niet content mee’, refererend aan de verontwaardigde houding van de veroordeelde toen die zijn straf te horen kreeg.
Het beviel me wel, de sfeer die zichzelf daar creëerde. Ik keek aandachtig naar voor om de serpentines, feesthoedjes en blaastoetertjes te ontwaren maar die bleven vandaag klaarblijkelijk geborgen in de schuif, en dat was waarschijnlijk louter te wijten aan onze aanwezigheid. De situatie bleef min of meer gevoeglijk. Toch, het feestelijke geheel werkte bijzonder aanstekelijk. Haast onbewust begon ik opgewekte melodietjes zoals die van de Radetzky mars en Er staat een paard in de gang en consorten te fluiten, maar bij de berispende vingerknip van de justitiële medewerker in mijn richting liet ik mijn getuite lippen vlotjes in hun normale plooi terugvallen.
De volgende zaak zat er aan te komen en de rechter blies op zijn toeter – excuseer, klopte met zijn hamer. Niet van toeters voorzien, konden wij enkel de aftocht blazen…

Nu volgde er de vrederechtbank, ook wel de ik-heb-ruzie-met-die-fooraap-van-een-buurman-van-mij-omdat-de-wortels-van-zijn-afzichtelijke-boom-op-mijn-geliefde-grond-groeien-rechtbank of iets in die trant genoemd, hoewel er ook ernstigere gevallen behandeld worden, zoals penibele (v)echtscheidingen. Maar vandaag niet. Toen we binnenkwamen waren twee advocaten al lustig aan het kibbelen. Waarover de zaak nu net ging of wat het probleem precies was viel moeilijk af te leiden. Er bleek iets mis te zijn met het duivenkot van partij A, dat tegen het eigendom van partij B aanleunde. A brak het af, wegens prompte duivenafkeer, en B beweerde dat die afbraak schade heeft berokkend aan zijn muur. A beloofde een tegemoetkoming in der minne, maar B kon uiteindelijk op zijn centen wachten tot met sint-jutmis. Ook was er nog de aanleg van een doorgangsweg mee gemoeid. Chaos. Waar mensen toch ruzie om maken en geld voor vrijmaken om peperdure advocaten te betalen. Een westerse kwaal, neem ik aan. Het ontstemde me een beetje. Des te meer omdat ik me bedacht dat ik vergeten was ik zie zo geire mijn duivenkot te fluiten daarnet in de strafrechtbank; zo’n feestklassieker…

In de politierechtbank ten slotte, scheen niemand te leven. Hier gebeurt het geestdodende routinewerk. Geen one man show van politierechter Dhondt vandaag. Aan de lopende band werden er mensen gestraft die te snel reden, die vergeten waren met hun persoonlijk vehikel naar de schouwing te gaan, die rondreisden zonder nummerplaat,… Allerminst spectaculair, maar dat neemt niet weg ze niet te ontzien. Twéé minuten per zaak was het absolute maximum en advocaten doken amper op. De rechter van dienst dramde eentonig geldboetes af en werd bijgestaan door nog een jurist zich stierlijk verveelde. Hij zat er puur pro forma, denk ik, want hij zei niets, schreef niets. Zijn gelaat, dat vermoedelijk een pensioengerechtigde leeftijd verried, sprak boekdelen over de mate van interesse waarmee hij de taferelen bijwoonde…

We hadden redelijk snel in het snotje hoe het ook hier verliep, in de politierechtbank, en dus keerden we dan terug naar Sint-Niklaas, voldaan door de confrontatie met de realiteit en door het feit dat een mythische waas rond het rechtbankgegeven weggetrokken was.

Met appreciatie voor de juristen die ons onderweg in de bus naar Dendermonde inlichtingen gaven omtrent de algemene werking van het rechtssysteem in België.

Mijn titularis vond het zeer geslaagd, maar de directie heeft het niét gepubliceerd wegens 'kluchterig en niet aangepast aan de milde en voorzichtige sfeer die men beoogt'

Whatever. Zelf vind ik het wel goed..

.. als kladwerk.
Maar als afgewerkt geheel vind ik het te slordig en nogal oraal, ik bedoel: eerder spreekstijl dan schrijfstijl.

Oh Zo Droog ..

2006-08-31T13:28:00.000+02:00

Cartoons van 'Freddy'. Behoorlijk geestig tot hilarisch (soms). Je mag je wel eventjes niet storen aan misantropie of politiek incorrecte humor; ach 't is tenslotte maar om te lache:)
Van de tekenaar zou je denken dat hij een verzuurde zak is die de wereld en alles erop haat, maar dat is slechts gedeeltelijk waar, denk ik:p Nee serieus, er zijn mensen die met zijn humor absoluut niet kunnen lachen, wegens seksistisch of grof of pervers of kinderachtig of.. maar dat vind ik dan spijtig voor die mensen..
Trouwens, soms zijn ze dieper dan je op het eerste zicht zou denken ;)

Top 10-selectie, in stijgende persoonlijke appreciatie (beste laatste). Het zijn allemaal nog redelijk milde..:)

5 zaligste nu m.i. :p ::

Héhé..:p
Die droge humor toch, uniek.

Year of the Cat

2006-08-21T21:34:00.000+02:00

Year Of The Cat - Al Stewart

(De studioversie is massa’s beter dan deze liveversie. Veel beter gezongen en ook de pianostukken zijn mooier. Bovendien wordt je hier afgeleid door 7 kerels in vreemde kledij (let op de olifantenpijpen! :) ). Maar ’t is enkel om een idee te geven.)

Ik weet nog exact toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde.
Het was tweede nieuwjaarsdag, ongeveer 3 uur in de ochtend. De afgelopen dag had bestaan uit een resem bezoekjes en visites. De waarschuwingssignalen van mijn maag hadden het onderspit moeten delven voor mijn elementaire beleefdheid om overal een beetje zoetige rommel achter de kiezen te stouwen, en om die nederlaag was de maag behoorlijk pissig. Ik durfde me haast niet neer te leggen omdat een wraakactie een al te gerechtvaardigd manifest zou zijn. Daarom besloot ik nog het een en het ander te schrijven en ik had onderwijl nood aan wat muziek. De geringe muziek die ik had gehoord die dag was Waltzmuziek van de befaamde, jaarlijkse Wienerconcerten, en dat moest rechtgezet worden. Ik kwam terecht op Classic21, een Luxemburgs station dat eigenlijk vooral klassieke rock ten gehore brengt. Ik hield de zender aan, want men draaide ‘Army Dreamers’ van Kate Bush (nog zo’n prachtig nummer, écht), dat herinner ik me nog goed. En direct daarop volgde dus Year Of The Cat.
Ik stopte midden in een zin, had geen zin of energie meer om hem af te maken. Ik wou alleen maar luisteren. De eerste pianoakkoorden alleen al nagelden me aan de grond. Om maar niet te zwijgen van de eerste woorden die de zoetgevooisde stem van Al Stewart via een hoofdtelefoon in mijn oren fluisterde.

L’enchantement.

Tijdens een instrumentaal intermezzo, het laatste refrein voorafgaande, wist ik me los te rukken van mijn ontzetting, dacht ik na en schreef als de bliksem enkele zinsneden op zodat ik via internet de titel en artiest kon achterhalen.
De volgende dagen luisterde ik uitsluitend naar één nummer, uren aan een stuk soms.

Dát had ik nog nooit meegemaakt, dat was uniek.

Het is nu augustus. Ieder woord, ieder pianoakkoord, iedere snaartrilling, iedere saxblaas en iedere drumslag weet ik perfect te plaatsen. De manie van net na nieuwjaar was na enkele weekjes al sterk getemperd; ondertussen heb ik uiteraard al menig ander lied ‘ontdekt’ en blijf ik bijleren over muziek uit vroegere tijden. Maar Year Of The Cat beluister ik toch iedere avond/nacht voor ik ga slapen minstens één keer.

Noem het meditatie.

Er is géén nummer dat me zo kalm krijgt, zo rustig en zo vrij van agressie of frustratie.

Dit lied is van onschatbare waarde.

Gelijkaardige gevallen misschien?
(en ook uit nieuwsgierigheid; wat vind je van het nummer ? )

De ochtenden (II)

2006-08-20T19:02:00.000+02:00

geen zwarte dag

Vandaag was er tijd. In overvloed.
De klok tikte. En ik vond het goed.
Baf. Een rijmpje.
Er zijn van die ochtenden
dat alles tegen zit

Hoewel
Op de keper beschouwd:
Geen regen.
Geen zwarte dag.
Bonk bonk.
Hoofdpijn
was verdwenen.
Geen zwarte dag.
Huis, eten, familie steeds daar.
Geen zwarte dag
Ik zou bijna lachen
Echter
Geen zwarte dag
dus ook
Geen zwarte humor.
welteverstaan
.. ‘op de keper beschouwd’
Zucht
Er zijn toch inderdaad van die ochtenden
dat alles tegen zit
Of toch ‘’t een en ’t ander’.

Raam open
Voor het raam
tak met twee vogels erop
Waar is Flaubert nu
Collega-romancier Victor Hugo?
Twee vogels naast elkaar op een tak in de zon op een boom in het gras in de nevel op een
ochtend
Voor mijn raam.
En geen romancier hier
die het kan beschrijven
Enkel een romantisch geïnspireerde
die het probeert te bewonderen
Maar andere bekommernissen heeft
dan die twee schepsels
met hun veren
vol bacteriën
en hun gewelddadige natuur.
Raam dicht

Raam open, raam dicht
We hadden tijd.

Je hemel moet je verdienen
Verdien die maar
Hoe? Existeren, zeker?
We zullen wel zien, echter
voor niets
gaat de zon op
– zoals deze ochtend –
maar niet die zon
van wie je hoopt dat ze voor jou opgaat.
Nooit dié zon.

Vandaag zon-
dag
Morgen weer maandag
We hadden tijd
Blauwe maandag?
Welja, mogelijk
In ieder geval
Géén zwarte zondag

Neergezeten op een bed
Eerste zaak van de dag:
Joos Thomas vs. zijn toekomst
Een geschil over onze overeenkomst.
Zo waren we niet getrouwd.
Toch? Wat nu?
Mezelf verdedigen,
Pro deo?
Neen
We hadden tijd
En zijn immer bereid te wachten

..Pro Dea..

Zitting verdaagd.

En ik blijf erbij;
het was géén zwarte dag

Twéé ochtenden waren voorbij.

Hoe maakt u het? Met..

2006-08-19T11:58:00.000+02:00

Ik had het zelf niet meer verwacht, maar
Thomas werkt !
38uur/week, te beginnen vanaf maandag, in…

DE GAMMA !!

De gamma in de August de Boeckstraat, waar – als ik een kennis die er vorig jaar heeft gewerkt, mag geloven – ‘werken’ en ‘chillen’ in hetzelfde semantisch veld liggen!
Bovendien hebben de mensen van het uitzendkantoor mij doen geloven dat ik er voor betaald zal worden, dus het ziet er wel in orde uit.

Ik hoop dat ik naast veiligheidsschoenen ook een step krijg om me te verplaatsen.

De Ochtenden. (I)

2006-08-14T19:54:00.000+02:00

hoofdpijn

Eerst was er die hoofdpijn. Altijd maar die ochtendhoofdpijn.
Geen druppel gedronken gisterenavond, noch de avond daarvoor, maar hoofdpijn is een conditio sine quae non de laatste dagen. Een paar maanden geleden net hetzelfde gedurende een klein weekje. Het is toen uit zichzelf weggegaan en nu hoop ik hetzelfde.
Wat is dat toch. Hoe komt het? Overdrive; denk ik te veel? Underdrive; te weinig? Waarschijnlijk te veel áán te weinig.
Aan iets kleins.
Dat is het.
Dat is ze-
ker.
Ze-
lfs een stilte..

..vreet doorheen de openingen in mijn gezicht
de hersens aan
die schijnen te kloppen en bonken als mijn hart
dat er ook maar enkel zit
wegens fysiologische doeleinden zoals bloed pompen.

Buiten pompt regen zich in het riool.
Het regent. Kijk eens aan.
Drup drup
Plets plets
Bonk bonk
Hoofdpijn.

Ik hoest
dacht me daarmee te zuiveren
netjes propertjes
rein en energiek
Maar nee
het klopt niet
of klopt het nog steeds wel?
Klop klop
Hoofdpijn.

Geen grote woorden meer
nergens voor nodig
zo overbodig
je hebt er maar enkele nodig
en net die enkele
ken ik niet
of wil ik niet kennen
durf ik niet kennen
ik ken geen taal.
ben ik taalvaardig?
ik ben een puzzelaar, dat wel.
Help;
aspirine?

Ik dacht aldoor maar
aan..
Neen, niet denken
een ezel
denkt niet
tweemaal aan dezelfde helaasheid
Ik dach.. dronk
wat water
slik slik
en maar slikken
slik slik

Slik.

Ach
Ik heb een huis om in te wonen
Iedere dag genoeg te eten
En – verwend nest –
Een intact gezin

Het geluk heeft me wel gevonden.
Nu ik haar nog vinden
En dat is dan alles

Eén ochtend was voorbij.

'Populitiek'

2006-08-07T19:01:00.000+02:00

Het is een fenomeen waarbij mannen in maatpak binnenstappen in de volkse cafés waar ze normaliter nooit zouden komen. Maar dan doen ze het wel: joviaal mengen ze zich onder de gewone man, wisselen ze hun klassewijn in voor een frisse pint en tappen ze moppen die ze platvloers vinden. Het traditioneel dialect wordt opgerakeld, ter bevordering van de communicatie met de inwoner.
De tegels voor het huis van nr. 93 die uitsteken boven de andere, dat wordt gerapporteerd. De auto’s die te snel door de straat vlammen, dat zal veranderen als het zo ver komt. Hier en daar smijt er eentje zijn persoonlijk gsm-nummer bij wijze van stunt in de openbaarheid; hij wil immers klaarstaan voor de mensen, voor zíjn mensen.

Het zijn gemeenteraadsverkiezingen & hun campagnes

In tegenstelling tot de Vlaamse en federale verkiezingen (die interesseren me echt wél) zijn verkiezingen op gemeentelijk niveau een klucht. Ik vind ze een aanfluiting van de ernst die het besturen van een stad verdient en een blijk van onderschatting van de kiezer. Hoe goedgelovig en simpel acht je een wildvreemde kiezer die je één minuut bezoekt en de indruk geeft dat zijn futiele problemen je interesseren?

Waar politiek op gemeentelijk niveau zich ook doorgaans uitstekend tot leent, is het inzetten van mediafiguren. Dé win-win-situatie. Partij heeft electorale voorspoed, mediafiguur verveelt zich niet meer.

In Sint-Niklaas bijvoorbeeld. Tom Steels komt op de socialistische lijst te staan. Willockx wil hem schepen van sport maken. Een wielrenner die geen toekomst meer ziet in zijn carrière, voor hem is er nog altijd de gemeentepolitiek. Democratie…

Nog leuker is de situatie in Lier. Al een tijdje is Walter ‘Kreuner’ Grootaerts daar schepen. Iemand die van de daken schreeuwt dat hij verliefd was op Chris Lomme, voor hem is er nog altijd de gemeentepolitiek. Democratie…
Lier; oftewel zijn ze er apolitiek dat het hun geen zak kan schelen, oftewel hebben ze gewoon veel gevoel voor humor. In oktober immers, komt er op een liberale lijst genaamd LierMeerMogelijkheden iemand te staan die zelf wel wat meer verstandelijke mogelijkheden van doen heeft: Betty ‘Oznocoracikej’ (onder voorbehoud) van Big Brother. Ik wil niet weten hoe goed het haar gaat lukken. De kans is zo groot dat ze het in Lier nog ver schopt ook. Democratie...

In nood kent men z’n vrienden, en als er iemand op zijn plaats gezet moet worden kent men z’n zattevrienden. Zo gaat dat.
De lui hebben deze domeinnaam voor de neus van Betty Binoche weggekaapt en er een pareltje van een campagnefolder opgezet…
Democratie, natuurlijk…

Vanalles.

2006-08-06T17:43:00.000+02:00

[[ OK, dit is eigenlijk een comment op een post, en geen post op zich. Het volgende hoort eigenlijk thuis bij de comments op 'Schoonheidsideaal' van Boeddha, die daarmee enkele enorm interessante onderwerpen heeft aangekaart, vind ik. Maar aangezien de boel nogal ruim wordt en het eigenlijk over vanalles gaat (meer dan alleen maar schoonheidsidealen), gooi ik het er maar hier op. ]]

" Het viel me ook vaak op da ge dingen zei in de aard van
"zolang ze mij maar met rust laten". Dat wil ik juist "doorbreken" (doorbreken
is een groot woord).
Ik wil geen extremisme creeren, maar ik wil zijn
tegenhanger ook neutraliseren. Mss moet je je eens over die drempel zetten en
wel eens optrekken met een punker, skinhaed, gottic, emo, homo, ...(Want mss -
een mss, want ik heb niet de intentie je te beledigen, maar dat weet je wel - is
dat een beetje oppervlakkig van jouw. De oppervlakkigheid die jijzelf
veroordeelt.) "

Oei, sorry maar dit vind ik een stukje van ‘jatten en taloren’..
Om te beginnen, wat doet ‘homo’ in die rij?! Homoseksualiteit is een eigenschap, geen identiteit zoals de punkersidentiteit of de skinheadidentiteit. Men heeft de neiging om te praten over ‘de homo’ maar die bestáát niet. ‘De punker’ bijvoorbeeld, bestaat wel. De punker gedraagt zich conform, kleedt zich conform, luistert naar conforme muziek,… Je zou kunnen zeggen dat punkers zich als één identiteit gedragen (naar de buitenwereld toe welteverstaan!!). Het is mogelijk dat die punkerindividuen toch zeer uiteenlopend zijn van karakter en ook soms volledig anders denken (tenslotte blijven het au fond individuen), maar (om zich sterk te houden neem ik aan) nemen ze als ze hun huisdeur achter zich dichttrekken allemaal een standaard punkerhouding aan, met een éénduidige levensstijl en zonder veel persoonlijke inbreng.
Met homo’s is dit niet zo. Alweer, ‘dé homo’ bestaat niet. Homo’s hebben geen gedeelde dressing code, hebben geen thinking code, gaan zich niet zo intensief groeperen, hebben geen conforme politieke visie.. (klein voorbeeldje; mensen die homoseksueel zijn vindt je in alle poltieke partijen terug: liberaal, socialist, christen-democraat, … Maar skinheads bv (die zich groeperen en zo 1 identiteit vormen zoals punkers en zo) zal je enkel zien stemmen op extreem-rechts.)

(Het voorgaande is trouwens de reden waarom ik tegen sportclubs voor homoseksuelen ben en nog meer tegen dingen zoals ‘de Gay Parade’. Men gaat geaardheid, een eigenschap, gebruiken om zich als een subsoort die ressorteert onder ‘de mens’ af te zonderen. Die gedraging legt overigens een stompzinnige discordantie in de zogenaamde ‘integratiepolitiek’ van homoseksualiteit bloot. De integratie is nog niet volledig, zeker niet, homoseksualiteit is niet aanvaard genóeg. Een volledige tolerantie daaromtrent is het streefdoel, en dat is bijlange niet utopisch. Realiseerbaar, maar inspanning (beider zijde !!!) is vereist. Wanneer ik beelden zie van de Gay Parade, dan vind ik het geen wonder dat er mensen blijven bestaan die de pest hebben aan homoseksualiteit. Op die Parade zie je uitsluitend homoseksuelen die met massa’s op straat lopen, zich als beesten gedragen en allemaal oversekst rondhossen, er wordt gecopuleerd tot en met, ... En achteraf in slachtofferrol kruipen à la ‘Waarom moeten de mensen niet weten van homoseksualiteit, waarom zijn er zo veel vooroordelen over ons?’. Daar kan ik niet bij. Iemand die van oordeel is dat geaardheid een vrije aangelegenheid is en dat er geen onderscheid gemaakt mag worden tussen homo en niet-homo (en zodoende pleit voor de voltooiing van de sensibilisatie van de massa, dat is namelijk dé sleutel naar gelijkwaardigheid) – een nobele gedachte, toch? – wel, zo iemand (homo of niet, doet er absoluut niets toe) verfoeit toestanden zoals de Gay Parade…Ik verfoei ze.)

Essentie: je verwart eigenschap met identiteit. Homoseksualiteit = eigenschap. Dat het een identiteit is, dat is dé misvatting die discriminatie en kwaaddenkerij op gebied van homoseksualiteit een fundament geeft.

Met dat ‘gerust gelaten worden’ wil ik zeggen dat ik me niet inlaat met hun visie op bv. groepsvorming. Ik wéét dat het niets voor mij is om zo in een gesloten commune te zitten met een eigen thinking en dressing code. Ik weet ook wel dat veel van die gasten gewoon een pantser om zich heen dragen dat je door ze beter persoonlijk te leren kennen kan doorprikken en zo het individu in alle eerlijkheid kan verkennen. Het kan dat je dan iemand aantreft die vanbinnen net zo is als hij zich laat voorstaan, maar het kan ook dat je dan iemand ziet die bv. véél gevoeliger is als zijn imago.
Ik ken zo wel een kerel die volop into jumping is enzo. Ik weet niet tot welke strekking hij juist behoort, maar hij loopt altijd volledig in het zwart, in een zeer gesloten groepje van een man of 6. Ze hebben zo hun eigen speciale gebruiken en ideeën enz.. Als ik alleen met hem ben, kan ik soms echt wel goed met hem communiceren, dan trekt hij zijn imago eventjes uit. Maar als zijn maten erbij zijn verandert hij volledig en interesseert hij mij absoluut niet meer…

Die Hormonenkwestie:
9 jaar en al in de puberteit, dat is toch wel héél vroegrijp. Té misschien. Het feit dat de dokters op een hormonenbehandeling aansturen, wat heeft dat te maken met schoonheidsideaal? Als de dokters dat voorstellen, is het een medische ingreep ter bevordering van de gezondheid, geen esthetische ter bevordering van het voorkomen en niets dan het voorkomen. 9 jaar en in de puberteit, dat is vrij ongewoon. Misschien sukkelt uw nicht wel met haar hormonen. Dat kan nare gevolgen hebben op latere leeftijd, zo van die enorme vroegrijpheid…
De natuur zijn gang laten gaan is niet altijd de beste oplossing, hoe puur en edelmoedig dat ook mag lijken.

Tanden:
Koen, ik wil er geen tandheelkundige conferentie van maken :) Die informatie van u is tamelijk irrelevant. Ik wou alleen maar aantonen dat tanden laten rechtzetten wel een esthetische meerwaarde met zich meebrengt, maar dat het oorspronkelijk vaak een medische ingreep is. Als je voortanden enorm scheef staan, laat je die best recht zetten, anders ga je er nog veel mee sukkelen later. Dat kan je toch niet ontkennen?

Zoals je ziet, heb ikzelf al tegen het meeste "gezondigd". Dus kan het zeker
niet mijn bedoeling zijn om andere te veroordelen/ af te schrikken.

Je veroordeelt eigenlijk wel: ‘Het meer en meer bekrompen, onzekere denken van… doet een walgelijk schoonheidsideaal ontstaan.’ Je hebt het over een bekrompen, onzeker mens. Dat vind ik toch wel een veroordeling.
Je zegt dat je tegen het meeste ‘gezondigd’ hebt, dat je dus ook wel gedeeltelijk het ideaal tegemoet wil komen. Eigenlijk veroordeel je dan jezelf als bekrompen en onzeker? Dat is toch niet je bedoeling?

Ik zal je wat vertellen.
Het ”probleem” met mijn pink (je weet wel) is vrij toepasbaar. Ik heb de mogelijkheid om er iets aan te laten doen. Dan stap ik morgen bij een specialist binnen en binnen de paar dagen is dat verholpen mits een operatie. Het zou er dan mooier uitzien, uiteraard. Echter, volledig risicovrij is zo een ingreep niet. Het risico bestaat, als de zenuwbanen een probleem gaan vormen, dat ik enorm stijf wordt in die vingers, dat ik ze amper nog zal kunnen bewegen. Dat is pas vervelend.
Nu ben ik ook niet echt tevreden ermee, verre van eigenlijk, maar ik kan snel typen en speel er zelfs piano mee. Dingen die ik niet meer zou kunnen als het me wat tegenzit.
Een ingreep laten doen zou alleen maar op esthetisch vlak een verbetering kunnen betekenen, als ik zo iets doe is dat echt maar lou-ter voor het zicht. Maar toch heb ik er nog lang en grondig over nagedacht. Wie zou dat niet doen? Heeft het wat te maken met bekrompenheid? Onzekerheid? Ik weet het niet hoor.

Ik heb trouwens besloten het niet te doen, voorlopig, te risicovol.

Het geestelijke aspect rakelen we dan later nog wel eens op :)

PS; Zeg het als het uw botten begint uit te hangen he ;)

Stoned, immaculate

2006-08-06T02:25:00.000+02:00

Heb zonet naar ‘Stoned’ gekeken. Stoned schetst de laatste dagen in het grillige bestaan van Brian Jones; dé Brian Jones! (oprichter van de Rollin Stones en zodus rocksensatie van de sixties) Paranoide kerel met een decadente levensstijl.
Perfect om te verfilmen dus :)

Men heeft Jones gecast als een echte etter, en dat is waarheidsgestrouw denk ik. Hij stond namelijk bekend om zijn tamelijk onuitstaanbaar en dwarsliggend gedrag. Dat heeft ervoor gezorgd dat, enkele weken voor zijn dood, hij ontslagen werd. Jagger & Richards namen de boel over.
Spijtig zijn het altijd die zakken die een fenomenaal talent hebben. Zijn talent was hits schrijven. Oh ja, hij kon hits schrijven.

Maar wat nu na deze film door me heen sloeg:

Jimi Hendrix (dé vernieuwer wat betreft gitaarmuziek),
Brian Jones (…),
Jim Morrison (frontman van The Doors en zodoende schrijver van ‘Riders on the Storm’, waarvoor proficiat)
& Janis Joplin (solozangeres, hét hippie- en woodstocksymbool):
Dé vier muziekpersoonlijkheden van de (late) ‘60s.

Jimi Hendrix stierf op 27-jarige leeftijd.
Janis Joplin stierf op 27-jarige leeftijd.
Jim Morrison stierf op 27-jarige leeftijd.
Brian Jones stierf op 27-jarige leeftijd.

Jim Morrison stierf op 3 juli (’71).
Brian Jones stierf op 3 juli (’69).

Jim Morrison werd gevonden in zijn volgelopen bad
Brian Jones werd gevonden in zijn volgelopen zwembad.

Akelig toeval.

Een Gezinsreisje

2006-08-03T14:57:00.000+02:00

( Luistert naar: “Mas Que Nada" – Sergio Mendes ZONDER de Black Eyed Peas. Echt waar: de originele versie, exact 40 jaar geleden een hit, is massa’s mooier en ontroerender. Ik weet niet of ik blij moet zijn dat men tegenwoordig meer en meer terugvalt op die prachtig fonkelende jaren ’60, of ik boos moet zijn dat de nummers mismeesterd worden in covers allerhande. )

Anyway..

Een gezinsreisje naar Noord-Italië, ik heb het altijd een toonbeeld gevonden van kalmte en gezelligheid. Van dat eerste niet echt sprake dit jaar, of toch niet bij het vertrek.
We stonden in de luchthaven van Milaan, voor de balie van een autoverhuurbedrijf. De hele zooi was al besteld en betaald op voorhand. Alleen de waarborg moest nog terplekke geregeld worden. Daarvoor heeft men Visakaarten uitgevonden.

Italiaanse schone: Owkay, canna I hava youra Visa card now?
Vader: Martine, mag ik die visakaart ies efkes?
Moeder: Ja, direct. … Euh … Wacht zen … Kpeis da gij die mee hebt.
Vader: Hoeda, gij ging der toch voor zorgen?
Moeder: Ik heb die Visa nog op uwen bureau gelegd, ik dacht da gij da wel ging meepakke.
Vader & Moeder: Euh…

Blijkbaar is een Visa een noodzaak voor het huren van een auto. Dat wisten we wel, maar wat we niet wisten, is dat aandringen bij de filiaalmanager om een auto te lenen met rijbewijzen, identiteitskaarten, klantenkaarten van 'den delhaize' (all over the world!) als waarborg, niet helpt. Italiaanse stijfkopperij. Of Vlaamse stijfkopperij. Combinatie waarschijnlijk. Gevolg: 40 minuten verkwist.

We wouden weg, vandaar deze noodoplossing. Hier gaat-ie.

Zus belt broer in België. Zus vraagt of broer thuis is in Sint-Niklaas. Broer is in Gent. Damn. Zus vraagt of broer zelf Visa heeft. Broer heeft Visa. Juij. Zus weet dat broer geen faxmachine heeft. Zus vraagt of broer even aan een faxmachine kan geraken. Broer rijdt naar Sint-Niklaas.
Broer belt terug vanuit Sint-Niklaas en geeft faxnummer door. Autoverhuurbedrijf stuurt enkele papieren door naar België. Broer vult ze in, scant zijn Visa en identiteitskaart in en stuurt alles naar Italië. Autoverhuurbedrijf is niet tevreden. Broer was wat vergeten. Zus belt naar broer om probleem toe te lichten. Broer probeert opnieuw.
Gelukt.

We waren 3 uur verder.
Maar mét auto!

Afgezien van dat vervelend voorval is alles tamelijk rustig verlopen. Er waren nog wel wat incidenten, maar ik wil de zagevent niet uithangen. :p )

( Foto: 2 minuten na het ontwaken. Het spijt me, maar ik ben geen ochtendmens, verre van zelfs. )

Het weer was geen struikelblok, en de pracht van de streek was weliswaar ondergeschikt aan die van Toscane en Umbrië, iets zuidelijker gelegen, maar toch nog dik in orde. Ten andere, Toscane en Umbrië hebben we al volledig doorkruist, meermaals, zodus..

We hebben van de gelegenheid dat we in het noordelijke deel van Italië toefden, gebruik gemaakt om Monaco, Monte Carlo, eens aan te doen. Een klassieker voor een daguitstap.
Het is de walgelijkste dag van de reis geweest. Als ik daar rondliep, steeg mijn sympathie voor de communistische beweging evenredig met de consumptieprijzen naarmate je in ‘sjiekere’ buurten terechtkwam.
Ik heb niets tegen zéér rijke mensen, iedereen zou wel heel rijk willen zijn, maar wat daar zoal rondloopt, is gewoonweg vreselijk. Uitschot met poen.
Je riekt gewoon de mentaliteit in dat landje, er hangt een misselijke waas van arrogantie en ego, overal waar je komt. Bovendien waren er een paar concrete taferelen die mijn aandacht trokken.

Casino:
Helemaal vanboven gelegen; kijkt uit over de stad.
Er kwam een Lexus aangereden met geblindeerde ruiten. Slee stopt net voor het casino. Stappen uit: 2 jongens van rond de 22 jaar, de zonen van hun papa waarschijnlijk. Gekleed op een manier waarop ze horen gekleed te zijn. De bestuurder loopt op de trappen van het casino en zwiert achter zijn schouder de sleutel van zijn karretje in de richting van zo een parkeerjongen – parkeerman: de man was zeker 50 jaar oud – zonder hem eens aangekeken te hebben. De sleutels komen terecht op de borst van de man en vallen voor zijn voeten op de grond. Hij raapt ze op en gehoorzaamt aan de wens van Msr.

Haven:
We waren in de jachthaven van Monte Carlo, volgestouwd met plezierboten wier aankoopprijzen tezamen opgeteld, de kost kunnen vergoeden om heel Afrika een jaar lang kan voeden met spijs van Comme Chez Soi. Het zag er prachtig uit, die haven, dat is wel waar. Een aantal van de mensen die de boten bezitten echter, waren al iets minder prachtig.
Ik zag een koppel in een kolossaal luxejacht met ettelijke verdiepingen. Hij een gladdige ouwe bok en zij een slettig groen blaadje. Leeftijdsverschil zeker 30 jaar. Iedereen kent het archetype. Nog op het jacht was er een veelkoppige crew, van opdienster tot kapitein.
Meisje stond te kuisen op het dek. 35 graden, in de blakende zond. Ze was van Indische afkomst, denk ik. Mevrouw, in haar zetel gelegen, riep haar iets toe dat ik niet kon verstaan. Meisje laat alles vallen en komt spoedig terug met 2 drankjes en geeft ze dociel aan mevrouw. Meisje poetst verder, mevrouw drinkt gulzig van haar glas. Het was immers zo warm, daar in die zetel in de zon. Wat ziet ze toch af.
En dat dienstmeisje, ik wil niet weten welk schamel loon ze krijgt voor haar arbeid en zelfvernedering.

Ik vond het walgelijk en was opgelucht toen we het onwezenlijke Monaco verlieten en terug in een iets minder absurde wereld terechtkwamen. Hoewel.

Met de trein spoorden we naar het station, een eindje verderop, waar we onze auto achtergelaten hadden. Daar in de hal gekomen, zag ik een uitgemergelde oude vrouw zitten, zittend op een stuk karton, gehuld in armzalige kleren – vodden zo smerig dat ik denk dat ze nog nooit water hebben gezien – met voor haar een colabrikje van McDonalds. Daarvoor is die vrouw dan zo oud geworden, om op 10 kilometer afstand van een kapitalistisch bastion, waar plezierboten liggen van heb ik jou daar, waar dronken miljonairs monsterbedragen vergokken op één avondje, waar zelfs een blikje cola 4 euro kost op sommige plaatsen, waar de mensen schijnen te proberen al hun geld uit te geven, maar daar zelfs niet in slagen, wel, ze is zo oud geworden om 10 kilometer verderop te bedelen tot ze dood is.

Gekke, gekke wereld.

Weg!

2006-07-20T00:39:00.000+02:00

…, waarna ik ineen zakte in de zetel. Dat doen mensen vaker als ze zin hebben om te relativeren.

Ach kijk, die tv stond nog op, al was het beeld zonder klank.
Een negroïde pretendent naar Crimineel. Hij vindt zichzelf schorremorrie genoeg om gangstah mothafuckah genoemd te worden en gaat er prat op dat hij een geweer heeft dat hij gedecideerd en stoïcijns kán bedienen, als het moet, en dat hij daadwerkelijk bij hande grijpt als het helemaal niet moet. Dat hij goed kan schieten, is aannemelijk. Hij is geornamenteerd met feestartikelen die je in ruil voor 10 of wat meer bonnetjes kunt aanschaffen in het schietkraam op de foor. En hij had toch een paar flinke kilootjes van dat ijzer om zichzelf gesnoerd, zodus..

‘M’as-tu vu?’, schreeuwde hij geluidloos.
M’as-tu vu?
M’a-t ve?
MTV?

Het is er zo weer eentje, dacht ik. Showen en etaleren, maar ik ruik vanuit mijn zetel dat die softy op de grote plastic balletjes heeft geschoten in het schietkraam, niet op de smalle krijtstokjes, wat veel meer precisie vereist.

Zo kan ik ook een gangstah mothafucka wezen..

In zijn aspiraties om de huidige muzikale scène te enten naar zijn smaak en goedvinden, liet hij zich goed omringen.
Aan zijn lippen hing letterlijk en figuurlijk een losgeslagen, blanke, blonde ‘fuck machine’ met de zogenaamde hot-bitch-verantwoorde afmetingen, gedragingen en zelfs een wereldvisie. Ja, ze heeft wel een wereldvisie, daar ben ik zeker van. Alleen weet ze het zelf nog niet, denk ik. Bijzaak.

Een verlaten snelweg, volledig leeg, met op de achtergrond enkele brandende autowrakken, vormde het decor. Het koppel stond ei zo na te copuleren, daar midden op de grote weg. Niets of niemand te bespeuren, behalve zij twee.

Die autovrije zondagen ook, nergens goed voor.

Ik hoopte, in naam van het algemeen welzijn durf ik stellen, dat het met muziek erbij niet zo afstotelijk, belachelijk, of slechter gezegd, niet zo ‘cool’, ‘respectvol’, ‘yippy-ya-yo’ was. Ik vreesde ervoor, in alle eerlijkheid.
Toch, toch.. Ik ben niet vooringenomen,
meende ik

Een plas met bezoedeld, ondiep oppervlaktewater, dat is misschien louter de façade die als buffer fungeert voor rijkelijk gevulde, heldere, diepe waters. Zoals een zeil dat je ’s nachts over een zwembad spant. Op dat zeil komen bladeren, regenwater, zand, dode insecten te drijven, een sop dat rioolwaardig is, maar als je de kans krijgt om het weg te trekken: proper, ongeschonden water van de zuiverste graad springt in het oog, bovendien meer volume, meer inhoud.

De bad boy is misschien wel één groot, uitpuilend vat eruditie.
Tenslotte heeft hij heel wat meegemaakt dat een flinke bodem heeft gelegd voor zijn eventuele wijsheid.
Allemaal die kerels zijn in een allochtonenbeluik in een Amerikaanse grootstad opgegroeid, op straat. Vader dronk en sloeg, moeder dronk en werd geslagen, broer neergeschoten door rivaliserende bende, zus verkracht, kat geroosterd, zelf misbruikt… Dat soort toestanden, daar hebben ze het steeds over.

Hoe meer miserie, hoe wijzer.

Let dus toch maar op zijn woorden, mensen. Ze zullen vele langer dan wij leven parmantig prijken op ieder zichzelf respecterend blad papier. Ze zullen uit de mond van hele opeenvolgende generaties vlieten. Ze zullen als een louterend deken de wereldbevolking indekken, sussen, tot de orde roepen en alle ruzie herleiden tot verzoening. Ze zullen zoveel.
Men zal denken; tja hij had gelijk, hij had gelijk. ’t Is ne krak, ’t is ne krak.

Extract uit een literair-historische bloemlezing van Invloedrijke Woorden, jaar van uitgifte: 2300

‘Veni, vidi, vici’ – J. Caesar (Romeins veldheer)
‘Life is what happens while you are busy making other plans’ – J. Lennon (Brits songwriter)
‘I’m a gangstah mothafuckah’ - X. Y. (Amerikaanse gangstah mothafuckah)
‘Ein Volk, ein Reich, ein Fuhrer’ – A. Hitler (Duits dictator)

Ik deed het geluid aanspringen en het eerste wat ik hoorde was de mededeling dat hij mijn moeder neukt, of iets in die trant.

Geluid af.
Beeld uit.
Licht uit.
Ogen geluikt.
Weg.

Weg.

Weg.

Weg naar Italië meerbepaald!
Van zaterdag tot dinsdag acht dagen.
:)

R. Atkinson, gebrandmerkt als Mr. Bean (?)

2006-06-28T22:48:00.000+02:00

Oké, dit is niet zo een originele post, maar ik trek er me niets van aan :)

Boeddha heeft een resem Japanse rariteiten gelinkt, en er zitten verdikke hilarische tussen :)
Maar nog nét íetsje méér heb ik gelachen om het volgende;

Let erop hoe hij - zonder een woord te zeggen - zo veel kan losweken. Uitermate simpel, eenvoudig, alles behalve ver gezocht, maar toch hilarisch (vind ik).
Het is máánden geleden dat ik nog zo om een filmpje gelachen heb..

Die oude gloriën
blijven toch de beste,
onsterfelijk.

WERCHTER!

UPDATE;

Het malafide volk van zattevrienden.be liet me in de steek wat betreft de link, vandaar deze:

Typisch .

2006-06-23T00:54:00.000+02:00

‘Under the bridge’ ?
Klassieker
‘Give it away’ ?
Schitterend
‘Funky Monks’ ?
Ge-ni-aal

‘Dani California’ ?
.hm
..hmm
…hmmm

Nuance!

:

Er was eens, lang, (niet zo) lang geleden, een muzikant.
Hij heette Tom Petty.

Toms artiestencarrière sluimerde in de middelmatigheid. Te goed om de grenzen van de VSA aan de grenzen van zijn doelpubliek gelijk te stellen, te slecht om wereldwijd echte furore te maken met zijn hits.
Typisch.

Op een dag, toen de dieren nog
graasden, blaften, hinnikten, kakelden, kwaakten, in 1993 meerbepaald, stond Tom Petty op.
Hij deed dat omdat het ochtend was.
Maar het was geen ordinaire ochtend.
Man, wat een ochtend..
Tom werd wakker met een openbaring van muzikale hogere sferen. De trant van de lyrics, de melodie, het ritme, het refrein, de bridge, de gitaarsolo: hij had het allemaal in zijn dromen geconcipieerd.

Hij schreef het uit, zong het in en bracht uit.
‘Last dance with Mary Jane’ noemde hij zijn rustig kabbelend rocky nummer.

Zoals Pettys bekendheid was, zo was de populariteit van de song. Middelmatig.
Typisch.

Nu zijn we 13 jaar verder, en fenomenen zoals RHCP doen schitterende dingen op muzikaal niveau. Succes, bewondering, appreciatie: ze verdienen het zeker voor de creaties waarmee ze zich aan de wereld voorstelden. Maar succes zou lijden tot zelfgenoegzaamheid en luiheid en arrogantie. Het groepje is zich bewust van het feit dat ze enigszins onschendbaar worden, dat ze zich veel kunnen permitteren, dat hun naam op de cover van een single alleen al garantie is voor massale verkoop ervan. De muziek op zich? Bijkomstig.
Waarom er nog veel tijd insteken?
Waarom nog wakker worden op een ochtend die niet ordinair is en alle excellente ideeën op een rijtje hebben?
Typisch.

Zo werd Dani California geschapen.

Noem het een herwerking, noem het een variatie, noem het een persoonlijke interpretatie, noem het een creatie van op een ochtend die toch niet zó ordinair was,

Ik noem het plagiaat.
Typisch plagiaat meerbepaald.

OORDEEL ZELF
(In alle eerlijkheid; mijn bovenstaande opinie over de intensiteit van de gelijkenissen is niet echt gespeend van overdrijving; let vooral op de intro en de melodie en ook de aard van de lyrics is niet echt toeval.)

RERUM NOVARUM

2006-06-18T22:04:00.000+02:00

DE AANSPORING tot vernieuwing dezer blog heeft geen windeieren gelegd.
Ze heeft haar doel getroffen; even vluchtig en nonchalant als ze een tikje in de rug heeft gekregen, zo een geweldig verpletterende impact heeft ze gehad, zo een niet te versmaden injectie van ommekeerneigingen, zo een korte, brute klap in het gezicht, toch zeer hoffelijk, en de bewustwording van ‘Het Onheil’, alzo begroot door een adviseuse van mij, bracht niets dan verbijstering en consternatie en verbijsterde consternatie.
NEEN! Geconsterneerde verbijstering ervoer ik niet. Ik hoorde je het al denken.

“ Substantief A + Substantief B
Gevolgd door
Adjectieve vorm van Substantief A + Substantief B
Dus logischerwijze zal de ongeschonden consequentie nopen tot
Adjectieve vorm van Substantief B + Substantief A “

NIETS daarvan!

Ik beroep me op de dichterlijke vrijheid om het onconventionele schrijfprocédé van alle blaam te zuiveren.

Ten andere; niet taalkundig onderbouwd heb je gedacht. ‘Geconsterneerd’ bestaat niet. (Voor de taalpuristen die deze visie als gezaghebbend beschouwen.)

Ten andere n° 2; stop maar met dat denken, ik heb het er niet voor.
'Cogito ergo sum' ?
Onder voorbehoud, als je het mij vraagt.

We d w a l e n AF!!

Om terzake te komen, de voornoemde aansporing heeft me het volgende bijgebracht:

IK GA VERNIEUWEN !

Het is gewoon fantastisch, ik word ‘een Vernieuwer’, en ons Vlaandr’nland zal ’t gewuBt haben!

’s Lands straten waren geplaveid geweest met vernieuwers, letterlijk, moest het niet afhangen van dingen zoals gelijkwaardigheid en antigewelddadigheid en mensenrechten en menswaardigheid en mededogen en Martin Luther King en dergelijke maatschappelijke kwalen.
De Romeinen, dat waren wel andere coole ketten. Zij zouden zeker hun heirwegen, rechtlijnig vooruit schietend over gans Europa, geplaveid hebben met vernieuwende mensen, moesten die toen bestaan. Ze bestonden niet. Men noemt het uiteraard niet voor niets de Oudheid, die periode. Maar ach, ze hadden tenminste Jezus.

Jeannetten, dat zijn wij in tegenstelling tot de Romeinen. Kokette, verwijfde, verwende, verweekte, giechelende, huppelende, touwtjesspringende meisjes, dat is exact wat we zijn. De collectieve, sentimentele affectie voor vernieuwers, waar halen we het uit! We laten ze gewoon hun gang gaan en wie worden er de dupe van? Jawel, onze kinderen. Waar zijn tot pakweg de jaren ‘70 ki-lo-me-ters wegen mee geplaveid misschien?

Met zogenaamde KINDERKOPKES!
(triviale, in onbruik geraakte naam voor:)

Wat een hypocrisie..

Samengevat:

Ik word dus een vernieuwer, maar begrijp me niet verkeerd. Ik heb ‘t schurft aan vernieuwers. Ze willen altijd maar vernieuwen. Oude dingen vervangen door nieuwe, de mensenkloters. Daar komt niets van, eens ik in vernieuwende kringen ben gepenetreerd. Dat ze alles maar laten zoals het is!
Neem nu mijn grootmoeder. Ze is oud, 84 jaar. Laat die geestdriftige vernieuwers hun gang gaan en ze vervangen het kranige prachtmodel, dat brave mens, door een vrouw van 34, want die is nieuwer. Zowaar, ik zeg u, iedereen blijft met zijn pikkels van mijn stammoeder!

Oud vind ik goed, en daarom juist word ik vernieuwer.
Waarom?

Als je met een bom zo doeltreffend mogelijk een gebouw wil opblazen – in Irak of niet, dat doet niet terzake – waar plaats je de bom dan? Inderdaad, IN dat gebouw, niet erbuiten.
Projecteer deze visie op mijn situatie en je hebt het.

Ik word vernieuwer, laat me inwijden als volwaardig lid van het selecte, ambitieuze toplaagje van de strekking, laat me voorstaan als dé vernieuwer der vernieuwers, zo nieuw en zo vernieuwend en benieuwd naar vernieuwingen..

en dan
..
hihi
..
hihi

Help ik die die klerestroming naar de VERDOEMENIS !!!!!

En wordt de grootste conservatief sinds mensenheugenis.

Hihi

Hihi

Het is excellent, ik zie het volledig zitten.

Als een mens eens denkt, kan er toch wat uitkomen..

Grootmoeder; niet gevreesd, je zal niet vernieuwd worden.

“ Gort gedaever in de grondveste,
’t zal geschiede ten lange leste “
.
..
...

Lach & Zucht

2006-05-23T22:52:00.000+02:00

Mensen kunnen oud worden.
Maar zó oud dat ze in hun leven nog veranderen in fossielen?
Merkwaardig, maar mogelijk.

Quod erat demonstrandum.

Met identiteitskaart (die de functie van ledenkaart vervult), 5 filmkaartjes (ben cinefiel in hart en nieren) en 10 euro (voorwaar, ik zeg u: schandalig veel geld) in de aanslag liep ik op m’n dood gemakje naar de toonbank van de vertrouwde videotheek. In deze context heeft ‘vertrouwd’ niet bepaald een geruststellende connotatie. De filiaalhoudsters is immers een die hard fan van de genaamde Helmut Lotti en heeft op de koop toe de drang om het belcanto constant ten gehore te brengen voor haar klanten, loeihard.
Dat vertrouwde element was ook vandaag aanwezig – waarom zou het ook afwezig zijn; dat verdient een zucht.

Onder veel te veel circusgewijs getiritomba en zoetgevooisd Elvisgezang ging ik tegen de toonbank aanleunen. De bazin had de handen nog vol met dvd’s die net terug waren binnengebracht. Onderwijl maakte ze een praatje met een vreemde kerel, die ik daar verdacht veel zie. Een man van achter in de vijftig, nog geheel en volledig schaamteloos getooid naar de mode van begin de jaren ’70, met grijs lang haar en kleding die anno 2006 excentriek (positieve benadering) / wereldvreemd (negatieve) bevonden wordt, en van wie men hoogstens één, maar in de meeste gevallen gewoon géén wenkbrauw zou fronsen, moest de man morgen met zijn foto op de voorpagina in de krant staan met het onderschrift "hippie-pedofiel gesnapt voor oneerbare praktijken in het kinderfilmrayon".

Hij ligt vaak in een zeteltje zijn slaaptekort, dat immer van zijn voorkomen en meerbepaald zijn ogen af te lezen valt, goed te maken, of hij loopt sloffend en doelloos rond, van punt A naar punt B, om dan terug te gaan naar punt A – als hij in een actieve bui is, doet hij zelf punt C aan, je weet wel, dat daar niet ver van punt D – zonder daarbij ook maar één filmhoesje een blik te hebben gegund, alleen diabolisch starend naar de klanten die zijn pad durven kruisen of een film aan het uitkiezen zijn. Ofwel krabt hij zijn achterste.
Hoevéél keer dat ik die man zijn achterste al heb zien krabben. Ik zie zo de tedere haal over het poepje voor mij als ik mijn ogen sluit, tegen wil en dank in. ’s Mans affectie voor diens zitvlak moet van ongekende aard zijn. Het kan ook gewoon zijn dat het zeer frequent jeukt, wat toch wel een lach verdient.

Deze keer stond Willibrord (Willy voor de maten en neen, ik heb de onverlaat zijn naam nog nooit opgevangen, maar als deze man met zijn karakteristieke gezicht niet zo heet, dan zijn de zekerheden in het leven ver te zoeken) dus te keuvelen met zij die me diende te bedienen.

Een flard:

Joah tgoa ni goe mi hem zenne, tsirreworrig (betekent ‘tegenwoordig’ in het Sint-Niklaas dialect nvdr). Zin dochtere ist mij nog wiste zeigge. *kontkrab* Tis toch triestig zenne. Azo goe dat hem nog was een poar joar gele(d)en. Nou hemme ze hem sins mondag toch wel nie opgenome op dinge der zeker, azo voor terminoale mense nog te begeleiden azo, euh, dinge, pal.., euh, .. paleontologische zorge.
..

Ik richtte mijn ogen neerwaarts en wist niet of ik nu moest
lachen
of
zuchten
.

En dus deed ik het gauw allebei…

't Is ammel danni

2006-05-20T22:09:00.000+02:00

Ik werd eraan herinnerd dat ik hier nog zoiets als een blog lopen heb.

Dank u, geapprecieerde godheid.

Tamelijk teniet gedaan qua continuïteit is die intussen.

'tamelijk' zou vervangen worden door 'enorm'

moest het niet lekker allitereren met 'teniet'

en alliteraties, dat zijn mijn vrienden

tegen alliteraties is tegen mij

Weest Waargeschuwd.

Geen idee waarom ik wekenlang geen letter meer neergeschreven heb.

Géén

dee

Misschien is het de rompslomp en malaise van de economie in Panama de laatste jaren

die de oorzaak is van mijn stilzwijgen

misschien ook niet

maar zou iemand mij kunnen zeggen, bewijzen

waarom dat het

niet

de oorzaak zou kunnen zijn?

Ik denk het niet.

Onmachtig

als we zijn.

Er is in ieder geval één iemand die niet moet klagen

hoewel klagen zijn dagdagelijkse bezigheid en manier van geld verdienen is

en dat is Herman Brusselmans

Niet te geloven dat die infantiele obsedee bovenaan prijkt al die tijd

Zelf ben ik nog steeds even geobcassetteerd als altijd

excuseer voor het gevormde voltooid deelwoord
ben blijkbaar niet even kritisch meer
klaag toch maar niet, lezer
lach
lachen verdorie
het is het enige dat voor humor moet doorgaan
in al de dingen die ik ooit nog zal schrijven
het is nu een laatste keer lachen
of voor altijd
zuchten
maar neen :)

Geobsedeerd door

mensen?

de mensheid.

Ja, ik ben een sociaal geangageerd individu, me bekommerend om de kwel van de pscyhe, geïnteresseerd in gedachtegangen die zich veruitwendigen in gedragspatronen, gefascineerd door het vermogen van een geest, dat meestal uitdraait op onvermogen, van mensen om me heen, en dan vooral onbekenden.

(boodschap van algemeen nut)

Of neen, ik lach me gewoon een kriek om ze.

Verklaring volgt

..

Enfant Terrible ?

2006-04-26T22:27:00.000+02:00

Hij is welgesteld, hij is bekend en hij heeft pijn aan zijn hals.
Drie argumenten die ertoe zouden moeten aanzetten om een lijvig drukwerk van een kwast uit Hamme te lezen. Meer dan die drie had ik niet nodig.

In zijn iets jeugdigere jaren van losgeslagen rebellie wist hij zich, bij ieder televisieoptreden opnieuw, bij ieder interview opnieuw, in schandelijke opspraak te brengen door hachelijke uitspraken die een enorme platvloersheid pretenderen en op z’n zachtst uitgedrukt ‘politiek niet correct’ zijn. Hij liet zich voorstaan als de gevreesde bulldozer van de Vlaamse literatuur, die iedereen die hem niet aanstond, van welke stand dan ook, om welke reden dan ook, platwalste door fictieve vulgariteiten over die persoon wereldkundig te maken. Lang, zwart, vettig haar, de obligate sigaret in de mond, het leren jekkertje en het pokdalige aangezicht droegen bij tot de niet zo sympathieke schets die Vlaanderen in het geheugen grifte van de schrijver. Hij werd het idool van menige tiener en zijn werk werd grijnzend gelezen door mannen in de midlifecrisis.

Een van de geliefkoosde slachtoffers was Marlene de Wouters. Ze vond dat ze in de werken van Brusselmans net een keertje te veel werd gepenetreerd en dat de intieme beschrijvingen de grenzen van de gevoeglijkheid werkelijk ver overschreden. Het kwam tot een proces.

Doch, Brusselmans evolueert.
De man die zo vereenzelvigd is met zijn reputatie, die een karikatuur van zichzelf is geworden, laat zich de laatste tijd volledig anders uit als men gewoon is. Zijn imago, in overvloed van hoedanigheden, lijkt Brusselmans zo sterk ingeburgerd, zo standvastig, dat hij geen moeite meer doet om het te handhaven. Hij neemt zelfs een totaal tegengestelde houding aan. Geen arrogante, gevoelloze, gemene, kloot, maar een zachte, bange, piepkleine eenzaat. Laatst nog stond hij met een pruillipje, bijna snikkend, in de krant omdat zijn schoothondje de geest had gegeven. Een klaagzang ter ere van Woody vormde de kern van het interview. Zo liet Brusselamans blijken dat hij maanden niet meer kon functioneren, dat hij ’s nachts in zijn bed huilde om het verlies, dat hij de as van zijn hondje op de schouw had staan, dat hij een sabbatjaar zou willen nemen, dat zijn volgende boek zeker opgedragen zou worden aan Woody…

Hij wordt oud..

Ik besloot zijn op één na recentste werk te lezen.
Ik begon te lezen.
Al snel bleek de inhoud van het verhaal volledig vervat te zijn in de drieledige titelzin.
Ik las het uit.

En ik was arm, niet zo beroemd en ik had hoofdpijn.

Een eigenzinnige interpretatie van zijn oeuvre. (Fans kunnen dit beschouwen als een hommage.)
Excuses voor het weinig omfloerst taalgebruik.

“ Nadat ik Evy Gruyaert, het sletje van de staatsomroep, achterwaarts in de poes had genaaid met een paraplu in mijn linkerhand en een klasseermap van 9.99 euro met afmetingen van 23.5 cm, 445.99 cm en -2.22 cm in mijn middelste hand, kwam ik tot de conclusie dat een mijn gsm mooi zou passen op de Eiffeltoren. Ja, daar komt mijn mobieltje terecht, of misschien in Zuid-Oost-Anatolië. Doch ik deed een kakje op het plantsier. Ik mag die Evy wel; ofschoon ik enkel en alleen aardbeienjam eet op dinsdag en zondag. Ik stopte een blad in mijn fantastische klasseermap en legde de klasseermap toen weg. Ik hoop dat ik Evy nog eens weerzien mag. ‘Ik bel je nog wel eens, poes!’, zei ik en bedacht dat ik dan naar de Parijse wijk van Anatolië zou moeten reizen. Haha, grapje. Ik dacht natuurlijk niet. Het kakje zag bruin en sierde het straatsbeeld op z’n eigen manier. Gauw smeerde ik er wat pruimenjam op, want het was vrijdag. Mooie dag. Wat gebeurde er nu weer met Jezus op Goede vrijdag? Sjonge, wat een lekkere poes had die meid. Helaas, ze stonk uit haar mond. Ik ging naar huis. Ik stak een sigaret aan met mijn schoen. Schoenen zijn belangrijk. Er zijn veel schoenenwinkels. Ondertussen was het al dinsdag. Een kakje op mijn boterham zou mij niet missmaken! Ik stak een sigaret aan. En ik doofde ze weer. Ik ging wandelen met mijn hond. Gadverdamme, die vieze stinkende aardbeienjam die dat beest legt! Trouwens, Hitler was toch geboren in 1889? Oef, mijn gsm ging. Het waren de mensen van Anatolië om te vragen waar ik bleef. Eerst nog even dat sletje dat hier voorbijloopt berijden en dan geef ik antwoord. Maar het was wel al donderdag nu. Ik heb ooit nog wel eens een winkelmeisje een beurt gegeven. Ik stak een sigaar aan. Sigaar, Gerard. Dat rijmt… "

f*ck off

2006-04-21T20:28:00.000+02:00

Men zegt wel eens sporadisch..

"
ophoepelen
opsodemieteren
de aftocht blazen
de plaats poetsen
z'n schup afkuisen
z'n biezen pakken
...
"

Stuk voor stuk prachtige uitdrukkingen die, versteend en reeds eeuwen geconserveerd in de aloude volksmond, deel uitmaken van het taalkundig patrimonium van een cultuur; stuk voor stuk overgeleverde beeldrijke diamantjes wier raadselachtige, etymologische achtergronden vaak getuigen van een anekdotische, tot de verbeelding sprekende ontstaanswijze - jammerlijk genoeg vaak door de niet te overziene tand des tijds in het collectief geheugen vermaald..

Maar men zegt nooit eens

"zandzeepsodemineraalwatersteenstralen"

Waarom niet?!

De parelhoen en de bicyclette

2006-04-16T12:47:00.000+02:00

Een stuk ongeïnspireerd gebrabbel, een causerie over Gilbert van achter den hoek en dat geestige programma gisteren daar op tv, bemerkingen bij nieuwsfeiten allerhande, vermetele kritiek op regeringen over heel de wereld, gejammer over de gezondheid van de bomma, afgewisseld met nostalgische mijmeringen over toentertijd, toen de bomma nog niet verslaafd was aan ‘pateekes en elexir d' anvers’ en ze nog heel kwiek iedere dag ochtendgymnastiek deed - waar is den tijd ? …

De eerste zin blinkt uit in irrelevantie en is evenwel vaak een synopsis van de resem overige volzinnen die in schijnbaar willekeurige volgorde verspreid staan tussen die eerste en de laatste volzin (en dat is er niet zelden één met een filosofisch gerichte bedenking, of allicht een eindconclusie die de lezer 2 seconden doet peinzen vooraleer hem weer in de dolle mensenwereld te katapulteren). Er staan meestal veel ‘ikken’ verspreid over de tekst, die alleen maar een geheel vormt omdat ze één en dezelfde bladzijde siert en er geen interlinie is voorzien tussen de regels onderling – samenhangendheid wat betreft inhoud is een bijkomstige beslommering.

Inderdaad, het is een column. Laat ik het eens op een proberen gooien.

We beginnen met een openingslijntje van formaat, even denken…

Allo allo, een kieken op een fiets.

Zo hoort het: mijn intuïtie zegt dat deze voltreffer al direct een goede toon zet voor wat volgt.
Zou deze zin dan de essentie moeten weergeven? Dat wil zeggen dat ik verder moet temen over kleinvee en tweewielers.
Verrek…

!Flash! Oooh nee, ik betrap mezelf dit eigenste ogenblik op een heimelijke, beschamende ingeving die me als een bliksemschicht treft. Normaal gezien zou ik de smet op mijn geweten, die dat idee achterlaat, voor mezelf houden (is het schroom? Is het ijdelheid?), maar het leidt me toevalligerwijze linea recta naar een andere interessant punt omtrent columns, daarnet door mij spijtig genoeg over het hoofd gezien. Ik dacht er namelijk aan de eerste zin te deleten en te herbeginnen, wars van enige schaamte om het feit dat ik iets gedeleteted zou hebben. Het voorstel is ondertussen alweer van tafel geveegd, geen paniek, want ik stuit onontwijkbaar op de – en hier komt het – ‘deontologische code der columnisten’. Een voornaam artikel hiervan is de opvatting dat eens je een zin geschreven hebt, en je die verzegeld hebt met een punt, vraagteken, uitroepteken of welk interpunctie-element dan ook, je die terdege laat gedijen, hoogstens lichtelijk bewerkt, maar zeker niet teniet doet. Respect..

Zodoende:

Allo allo, een kieken op een fiets.

Wat hierachter komt, zijn details. Zolang de volzinnen over tweewielers of kleinvee gaan, is er niets loos en kan het door de beugel. Creativiteit is geboden.
Enkele voorbeelden:

De fiets heeft twee wielen, of één, maar dan is het een fiets waar je niet op kan rijden.
De kip heeft twee poten, of één, maar dan is het een flamingokip
Ik heb een kip en een fiets. De fiets eet ik op, tussen de soep en de pattaten, en ik berijd de kip (enkel voor sodomistische mensen met
een betonnen maag).
Ik heb een fiets en een kip. … (cfr. ‘Ik heb een kip en een
fiets…)
Ik heb een vos en een kip en een fiets... Ik heb dus een vos en een fiets.

Tot zover..
U ziet, de oneindigheid van mogelijkheden valt te putten uit iedere nadenkende ziel. En net op het moment dat u denkt dat iedere mogelijke combinatie van ‘parelhoen en byciclette’ door jou welbedacht verankerd is, duikt er wel een vos op om alsnog soelaas te brengen.

Dan nog een eindzin die de benevelde geest doet opklaren, de scherpzinnigheid op de spits drijft, de individualiteit demonstreert door in te spelen op het subjectieve aanvoelen van de lezer; een zin die harten beroert en zielen vervoert, die hem of haar uit de schemer van de middelmatigheid van het doorgaans geregisseerd mensenbestaan sleurt, die het hele wereldbedrijf én de lezer zijn persoonlijke zielenroerselen in een verrassend en veel perspectieven openend kader plaatst en we zijn gekomen daar waar we wilden komen..
Alzo geschiedt:

Wat was er het eerst? De kip of het ei? …

Zo maakt men een column.

Gerard Kornelis van het Reve (1923- 2006)

2006-04-10T22:39:00.000+02:00

U weet of u weet het niet.
Het interesseert u of het interesseert u niet.
Het ontroert u of het ontroert u niet.

Maar ‘Gerard Reve’ is heengegaan.

De volstrekt homofiele man was een succesvol Nederlands schrijver. Samen met Harry Mulisch (de Aanslag-kerel, tevens zijn aartsvijand. Hij schijnt nog te leven, hoewel daarover discussie bestaat) en Willem Frederik Hermans (100% overleden, nog geen jaar geleden als ik me goed herinner) behoort/behoorde hij tot de roemrijkste schrijvers van zijn eeuw.

Gek: van zijn 2 collega’s heb ik al minstens één werk gelezen (De Aanslag van Mulisch en De Laatste Roker van Hermans), maar de naam Reve, toen ik die enkele dagen geleden in het nieuws hoorde, kon ik niet associëren met een titel; de naam klonk me wel heel bekend in de oren.
Deze week naar een bibliotheek gaan om werken van Reve te sprokkelen: geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt. Het zou verloren moeite zijn, want ik ben er zeker van dat voor het eerst in de geschiedenis alle werken van de man uitgeleend zullen zijn, deze week. Reve heeft er een pracht van een schrijverscarrière op nagelaten, was tijdens zijn leven een veelbesproken auteur die trots kon zijn op pareltjes in de Nederlandse literatuurgeschiedenis – althans, dat heb ik me laten wijsmaken uit betrouwbare bron – maar een mens moet klaarblijkelijk eerst sterven en alzo vermeld worden in het nieuws om werkelijk iedereen te bereiken.
Zo gaat dat..

DIXIT

God is niet dood, God heeft de kanker.

De man verklaart onmiddellijk zijn liefde, maar aarzelt lang eer hij zegt dat hij niet meer bemint. Bij de vrouw is het juist omgekeerd.

Nooit zeggen: "Ik heb geen geld." Je moet altijd zeggen: "Daar kan ik op het ogenblik nog geen geld voor vrijmaken.

Met wat ik schrijf is het precies als met het Evangelie: men dient het ernstig te nemen, maar niet al te letterlijk.

De werkelijkheid herken je aan haar onwaarschijnlijkheid.

En mijn persoonlijke favoriet: een lekker droge, relativerende, cynische, antichristelijke provocatie, zoals we het graag hebben..

God gaat de ene zondag naar de katholieke kerk en de andere zondag gaat Hij naar de protestantse kerk.

Om Reves dood met diens eigen woorden uit 'De Avonden' te besluiten:

""" Hij zoog de borst vol adem en stapte in bed. 'Het is gezien,' mompelde hij, 'het is niet onopgemerkt gebleven.' Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap... """

woorden staan voor waarden, maar waarden staan boven woorden

2006-04-08T23:34:00.000+02:00

Ik hou van jou

Ik lach om de woorden.

Het voor de alles overschaduwende gevoelsuitstorting te alledaagse vocabulaire verdampt in de gloed van een verhitte, kolkende vuurzee van diepgewortelde verlangens waaruit ze is ontsproten
nog voor je die
ooit
zal vernemen
zodat er
voor jou
alleen maar overblijft
een etherisch aftreksel
van wat ooit
een waarde was
..

Zijn de woorden de waarden waardig ?
Zijn woorden waarden waardig?

Slaapwel,
want je bent het waard ;)

Huisje Tuintje Kindjes

2006-04-07T23:46:00.000+02:00

Zag ik daarnet op het VTM-nieuws – ik beken, het was de commerciële omroep die vandaag mijn voorkeur genoot, beste eventuele wenkbrauw fronsende canvasaanhanger.

Een vrouw, die we willekeurigerwijze Wilhelmina zullen noemen, is in het einde van haar dertigerjaren en heeft ernstige problemen met haar vruchtbaarheid. Er is vervroegde menopauze vastgesteld bij haar. Een niet zo fijne vaststelling was dat, die niet alleen haar gevoel van vrouwelijkheid aantastte, alsof dit nog niet erg genoeg was, maar ook nog eens haar huisje-tuintje-kindjeS-wens abrupt halt toe riep – met de nadruk op kindjés, want ze had al een spruit van enkele jaren oud. Hoe dit op individueel én relationeel vlak verwerkt wordt is ongetwijfeld geen sinecure…

Het blijkt dat de vrouw geen vrede kon nemen met het onvermogen nog op zuiver natuurlijke wijze haar kroost uit te breiden. Haar woedende kinderwens was van dien aard dat ze ging aankloppen bij een medische dienst om via kunstmatige bevruchting (kunst- en vliegwerk op hoog-wetenschappelijk niveau) alsnog haar familieplannen tot een goed einde te brengen. De oplossing bestond erin gebruik te maken van een eiceldonor. Echter, zij die een eicel willen afstaan ten behoeve van koppels die zichzelf niet uit de slag kunnen trekken; men plaveit er de straten niet mee, godzijdank, integendeel. De zeldzaamheid van de behulpzame vrouwen is te vergelijken met die van mensen die Wilhelmina heten heden ten dage. De vrouw werd met dat onvoldongen feit tamelijk hard op de neus geslagen toen ze te horen kreeg dat ze onderaan een ellenlange wachtlijst kon bengelen en dat het dus een kwestie van járen kon worden vooraleer ze in aanmerking kwam voor kunstmatige bevruchting.

Hartzeer, teleurstelling en frustratie in 1 klap. Maar de volharding van het koppel was nimmer aflatend. Haar sores brachten de vrouw niet van haar melk. Aangezien het via de conventionele weg niet baatte, of toch niet op tijd, besloot ze het op een eigen initiatief te gooien. Ze liet kleine flyers drukken met daarop de vraag of er niemand bereid was een eicel af te staan. Deze papiertjes werden verdeeld over de brievenbussen van de omgeving van het koppel.
Liep in de duistere nacht, een vrouw, stil schreeuwend om een kind, met flyers die om eicellen schreeuwen…

Beeld:

Theo word wakker, naast de vrouw van zijn leven. Beschouw dat niet als zijnde
een prozaïsch romantisch gegeven. Met de vrouw van zijn leven bedoelt Theo niet
de vrouw die voor hem op maat gemaakt is, maar gewoon de vrouw aan wie hij al
heel zijn leven gekluisterd is – god weet waarom het ooit begon, of misschien
weet hij het zelfs niet – het sacrament van het huwelijk respecterend wegens
gebrek aan initiatief én alternatief. Dat is het leven.
Een kwartier later, aan de ontbijttafel. Zij tweeën, de kinderen hebben het nest al wijselijk verlaten, x aantal jaar geleden. De dag wordt voorbereid met een gebruikelijke koffie. Zo gaat dat. Kan ook niet ontbreken op een ochtend naar gewoonte: het ledigen van de brievenbus. Theo doet zijn taak plichtsbewust en legt het sleuteltje terug op de plaats waar het hoort te liggen – dat was immers bepaald: goede afspraken maken goede vrienden, ofschoon ze relaties wel eens durven laten slijten. Hij zou namelijk eens moeten proberen het sleuteltje daar te leggen waar zij het niet verwacht te vinden…

Een gewone dag noopt tot gewone post.
Rekening, krant, hondenstront verpakt in een condoom dat op een of
andere manier ontploft is, zichtrekeninguittreksel, aanmaning tot eiceldonatie,
rekening, ’t reklaambladje,…

“Geen post schat?”, aldus de vrouw van zijn leven.
“Ach paperassen, hé, schat, paperassen”, en hij dronk leeg, zijn koffie, zoals het hoort…

Het is eens iets anders dan de scouts die in het kader van een ruiltocht komt vragen een tiekenei te ruilen voor een appel.

Alle gekheid op een stokje

2006-04-06T16:10:00.000+02:00

Voel u vooral niet geïntimideerd door de vorige post; beschouw het als een mini stijloefening;)

Scenario 3

Samengevat in een neutrale, objectieve mededeling: Ik heb nu dus ook
een blog, alhier :)
We zullen wel zien
waar
het

eindigt
..

Den eerste: de misantroop & de filantroop ..

2006-04-05T21:59:00.000+02:00

Scenario 1 :

Voila, hier heb je mijn nieuwe blog! ’t Is te hope dat da boeltje mij hier niet
te veel tijd gaat kosten, want het steekt mij nu al ferm tegen. Da gedoe met da
aanmelden en die profielen en die navigatie van jatten en taloren… ’t Begint al
hé! We zijn nog nie vertrokken of ’t vet is hier al van de soep. Da gaat hier
toch maar een hele tijd zijn van bla bla en oooh schone woorden en ziet ies en
nog ies bla bla, zonder boem boem, en van kijkt eens hoe geletterd dat we denken
dat we zijn …
Laat mij alstublieft gerust met jullie gemem; ik wil hier geen
felle commentaren, ay ? Ik zorg namelijk voor de orde en netheid op deze blog.
Er wordt niet heftig gereageerd, noch geouwehoerd op mijn blog. Tegen de muur
geplakt worden zij die mijn ordonnantie naast zich neerleggen.
Kortom: Als u
niet gevraagd wordt wat u vindt van mijn posts, zwijgt u en gaat u weg na de
post gelezen te hebben. Heeft u dat gehoord en begrepen? U gaat dan weg!! WEG!

Alle vooruit; voelt iedereen zich welkom? HE?!

Scenario 2 :

Heeykuzz! Het verheugt me dat je de weg hebt gevonden naar mijn stekje op het
net! Leuk dat je erbij bent! Samen maken we er een gezellig blogfestijn van! Ik
zal geregeld wat schrijven, waarop jullie reacties allerhande kunnen geven. Dat
wordt jubelen geblazen! Verblijd me met grappen & grollen en ik maak van dit
potje een lekkere mallemolen! We geven van katoen!

Strijd der uitersten:
Maakt u rustig uw keuze tussen scenario 1 en 2 ;)
Besluiteloosheid wordt niet kwalijk genomen.